Tandartsen en huisartsen werken graag met een afgesloten zone waar geen patiënten kunnen komen.
Bij Tandartsen wordt deze omlooproute hoofdzakelijk gebruikt voor logistiek processen en verbeterde hygiëne richtlijnen.
Bij Huisartsen is deze zone vooral om de privacy van artsen en het praktijkteam te borgen.
In de ideale situatie; d.w.z. veel ruimte en lage huurprijzen, is dit vanzelfsprekend een prima idee.
Maar inmiddels weten de meeste praktijkhouders uit ervaring dat die ideale situatie in de meeste Nederlandse steden een utopie is.
Ik maak daarom bij een praktijk aanvraag graag de volgende rekensom/ vergelijking.
Uitgaande dat een behandelkamer gemiddeld 12-15m2 is, ben je al met een 4 kamer praktijk “met omlooproute“ minimaal het oppervlakte van 1 behandelkamer kwijt aan patiënten vrije zone.
Natuurlijk wil dat niet zeggen dat je helemaal geen patientenvrije zone in je praktijk kunt realiseren maar om achter iedere behandelruimte deze meters uit te rollen
vergt veel van de beschikbare ruimte in het pand. Daarnaast staat dit in directe relatie met het maximaal aantal behandelingen /inkomsten per jaar.
Dus bedenk goed of je echt die omlooproute nodig hebt of dat die extra behandelkamer spreekkamer uiteindelijk meer succes voor je praktijkvoering betekend?
Er bestaat geen richtlijn die zegt dat een patiënten vrije zone noodzakelijk is.
Er zijn wel richtlijnen en goede manieren om een veilig werkproces te voeren over de algemene verkeersruimten.
Laat me weten als je hulp nodig hebt bij een goed werkend praktijkontwerp of als je meer wilt weten hoe je een veilig proces kunt inrichten.